باورهایتان را به اشتراک بگذارید...

به چه درد ما میخوره؟

اين پسربچهها اما اسم دارند: «آدمکهاي ماينتس» يا .Mainzelmann اين اسم (علاوه بر شباهتاش به معادل آلماني کلمۀ دورف يعني کوتولههاي افسانهاي که در «ارباب حلقهها» و «سفيدبرفي» هم ديديمشان) از محل ساخت کارتون آمده است: شهر ماينتس که محل استقرار شبکۀ ZDF آلمان است. مديران ZDF براي اين ساخت کارتون را توي دستور کار گذاشتند که فکر ميکردند تماشاي پشت سر هم تعداد زيادي آگهي، هم بيننده را خسته ميکند و هم سفارشدهنده از صرافت آگهي دادن ميافتد. آنها سال 1964، براي تست ايدهشان دست به يک آزمايش بزرگ زدند. براي دو گروه بزرگ بيننده، چند آگهي مثل هم پخش کردند با اين فرق که براي يک گروه، بين آگهيها تکهتکه کارتون هم نشان ميدادند. نتيجه هماني بود که فکر ميکنيم. و اينجوري بود که آدمکهاي ماينتس متولد شدند. سال 1964، اين آدمکها سه تا بودند. سياه و سفيد و تقريبا شبيه همديگر. دِت (که عينکي بود)، آنتون و کُني، از سال 1967 رنگي شدند. آنها هر سال تقريبا 5 ميليون ميانپردة چند ثانيهاي بازي ميکردند. تا سال 1990 که 63 درصد بينندگان ZDF در يک نظرسنجي ديگر گفتند اصلا حاضر نيستند بدون آنها آگهيها را نگاه بکنند. سه تا آدمک بعدي هم اضافه شدند. نسل دوميها خصوصيت متمايزتري داشتند: بِرتي که کلاه به سرش داشت تنبل و خجالتي بود، اِدي کاکل قرمز، شيطان و کنجکاو بود و فريتس ورزشکار. سال 2003 باز هم يک نظرسنجي ديگر انجام شد و اينبار کلاههاي کوتولهها را برداشتند و به جايش، چيزهاي امروزيتري مثل موبايل و لپتاپ دادند دست کوتولههاي ماينتس تا آنها هم وارد عصر مدرنيته بشوند. در نظرسنجيهاي بعدي اين قدر استقبال زياد بود که آدمکها به جاي ميانپرده شدند سريال و همين حالا سريالشان دارد از ZDF پخش ميشود. شوخيها و ماجراهاي آدمکهاي ماينتس خيلي ساده بود. (و بخشي از جذابيتشان هم از همين سادگي و سرراستي ميآمد.) در يک فضاي کاملا ساده و بدون اشياي اضافي ظاهر ميشدند و با کارهايي ساده، مثل رنگ کردن چشمي دوربين کسي که از آن نگاه ميکند يا گذاشتن تخممرغ درکلاه ديگري يا بادکنک وصل کردن به وزنههاي هالتر يا چيزهاي ديگري شبيه به اين، خنده را روي لب ما ميآوردند. رمز موفقيت اين وروجکها، اجراي طبيعي و ماهرانۀ همين ايدههاي ساده بود. اجرايي که 40 سال است دارد مردم دنيا را سرگرم ميکند. آنها کارشان را خوب بلدند..
نوشته:احسان رضايي

اما بعد، پسر حنیف، به من خبر رسیده است که مردی از جوانان بصره تو را بر خوانی فرا خوانده است و تو بدانجا شتافته ای. خوردنی های نیکو برایت آورده اند و پی در پی کاسه ها پیشت نهاده . گمان نمی کردم تو مهمانی مردمی را بپذیری که نیازمندشان را به جفا رانده است و بی نیازش فرا خوانده. بنگر کجایی و از آن سفره جه می خایی؟ آنچه حلال از حرام ندانی بیرون انداز و از آنچه دانی از حلال به دست آمده در کار خود ساز. آگاه باش که هر پیروی را پیشوایی است که پی وی را پوید و از نور دانش او را روشنی جوید. بدان که پیشوای شما بسنده کرده است از دنیای خود به دو جامه فرسوده و دو قرصه نان را خواندنی خویش نموده. بدانید که شما چنین نتواند کرد. لیکن مرا یاری کنید به پارسایی و در پارسایی کوشیدن و پاکدامنی و درستی ورزیدن، که به خدا از دنیای شما زری نیندوختم ، و از غنیمت های آن ذخیره ننمودم و بر دو جامه کهنه ام کهنه ای نیافزودم. آری از آنچه آسمان بر آن سایه افکنده (فدک) در دست ما بود. مردمی بر آن بخل ورزیدند و مردمی سخاوتمندانه ار آن دیده پوشیدند. و بهترین داور پروردگار است و مرا با فدک و غیر فدک چه کار است؟ ... و من نفس خود را با پرهیزکاری می پرورانم تا در روزی که پر بیمترین روزهاست در امان آمدن تواند، و بر کرانه های لغزشگاه پایدار ماند. و اگر خواستمی دانستمی چگونه عسل پالوده (پاکیزه) و مغز گندم و بافته ابریشم را به کار برم. لیکن هوای نفس من هرگز بر من چیره نخواهد گردید. و حرص مرا به گزیدن خوراکها نخواهد کشید. چه بود که در حجاز یا یمانه کسی حسرت گرده نانی برد یا هرگز شکمی سیر نخورد و من سیر بخوابم و پیرامونم شکمهایی باشد از گرسنگی به پشت دوخته ، و جگرهایی سوخته، یا چنان باشم که گوینده سروده.

درد تو این بس که شب سیر بخوابی و گرداگردت بود جگرهایی در آرزوی پوست بزغاله! آیا بدین بسنده کنم که مرا امیرامومنین گویند و در ناخوشایند های روزگار شریک آنان نباشم؟ یا در سختی زندگی نمونه ای بر ایشان نشوم؟ مرا نیافریدند تا خوردنی های گوارا سرگرمم سازد ... و چنان بینم که گوینده شما بگوید :« اگر پسر ابوطالب را خوراک این است ناتوانی او را از کشتن هماوردان(حریفان) بنشاند و از جنگ با دلاورمردان باز ماند.» بدانید درختی را که در بیابان خشک روید ، شاخه سخت تر بود و سبزه های خوشنما را پوست نازکتر ، و رستنیهای صحرایی را آتش افروخته تر، و خاموشی آن دیرتر. من ورسول خدا (ص) چون دو شاخه ایم از یک درخت رسته، و چون آرنج به بازو پیوسته. به خدا اگر عرب در جنگ من پشت به پشت دهند روی از آنان برنتابم و اگر فرصت دهد به پیکار همه بشتابم.

ای دنیا! از من دور شو... که من از چنگالت به در جسته ام و از ریسمانت رسته و از لغزشگاهت دوری گزیده ام. کجایند مهترانی که به بازیچه های خود فریبشان دادی؟ کجایند مردمی که با زیورهایت دام فریب بر سرشان نهادی؟ آنک در گورها گرفتارند و در لابلای لحدها ناپدیدار! ... نه راهی برای در شدن و نه گریزگاهی برای بیرون آمدن. هیهات! آن که پا در لغزشگاهت نهاد به سر درآمد، و آن که در ژرفای دریایت فرو رفت به در نیامد و آن که از ریسمانت رهید توفیق رفیقش گردید ... از دیده ام پنهان شو! به خدا سوگند رامت نشوم که مرا خوار بدانی و گردن به بندت ندهم تا از این سو بدان سویم کشانی ...

نفس خود را چنان تربیت کنم که اگر گرده نانی برای خوردن یافتم شاد شود و از نان خورش به نمک خرسند گردد ... . خوشا کسی که آنچه پروردگارش بر عهده اش نهاده پرداخته است و در سختیش با شکیبایی ساخته، و به شب دیده بر هم ننهاده و چون خواب بر او چیره شده بر زمین خفته و کف دست را بالین خود قرار داده. در جمعی که از بیم روز بازگشت دیده هاشان به شب بیدار است و پهلو هاشان از خوابگاه برکنار، و لبهاشان به یاد پروردگار، و گناهانشان زدوده است از آمرزش خواستن بسیار. (آنان حزب کردگارند و بدانید که حزب کردگار رستگارند.) پس پسر حنیف! از خدا بترس و گرده های نانت تو را کفایت است، اگر به رهایی از آتش دوزخت عنایت است.

نهج البلاغه، ترجمه سید جعفر شهیدی

در ضمن از یک ذهن زیا و مرد سیندرلایی ایشون خیلی خیلی خوشم میاد...

کاش تو ایرانم بود.....

من خودم هم جادو شدم...

خوب راست میگه بچه دیگه...من هم تجربه این نصیحتها از بچه های رو دارم...!

اخه همه ماله صد ساله پیشه چه فایده...